Theorietje. De cirkels van Stephen Covey (betrokkenheid vs invloed) zijn nuttige instrumenten van zelfmanagement. Maar er ontbreekt er eentje. Die van onverschilligheid.
Goed om hem toch in beeld te hebben, die cirkel van laat me koud, doet me niks en geen interesse. Hij is de grootste van de drie en omvat al die dingen waar je geen aandacht aan wilt besteden, laat staan invloed op hebben.
Bewust zijn van die cirkel van onverschilligheid is een antwoord op het dagelijkse bombardement van informatie. Want er is een uitdijende wereld van afleiding, bereikbaar in één twee kliks. Voor je het weet voel je weer iets van betrokkenheid zonder macht.
Zet uit, laat gaan en vermijd; scherm jezelf een beetje af. Laat je cirkel van macht-loze betrokkenheid niet infecteren. Onverschilligheid kent zijn tijd.
U droomt wel eens van uw eigen groentenzaak, ambachtelijke bakkerij of mooieboekenwinkel? Dan is de kans twee op drie, dat u op dit moment zoiets bent als consultant, coach, adviseur of trainer. Onderzoek wijst uit dat in de moderne praatberoepen meer dan de helft van de beoefenaren bij tijd en wijlen hunkert. Naar iets concreets, iets tastbaars, een mooi product om te verkopen. Gisteren hoorde ik nog: “Altijd maar die praatjes, die rapportjes en die argumentjes, het gedoe! Ik zou soms liever zo’n stalletje op de markt willen, met fietsonderdelen. Zeven euro vijftig - anders nog iets – zakkie erom mevrouw? Goedenmiddag. “
Het gaat natuurlijk niet om abstract of concreet in je werk. Het gaat hier over de betekenis en het belang van wat je doet. Veel professionals zijn in de loop van hun baan aan die wezensvragen voorbijgeraakt. Bedrijfsmissie in de rugzak, de klant centraal, altijd diens vraag als uitgangspunt, verplaatsen verplaatsen verplaatsen. Ze zijn niet meer in de buurt van zichzelf en ervaren die afstand als een verlies. De hang naar iets concreets - iets tastbaars; eenvoudig en overzichtelijk - is heimwee naar zichzelf.
De troost is, dat je niet in de groenten of de boeken hoeft te gaan om jezelf terug te vinden. Gewoon eens rustig klankborden over wat je doet, waarom, hoe je het doet en wat dat over jou vertelt helpt vaak al veel. Het mooist is, wanneer je erachter komt dat je geknipt bent voor de baan die je al hebt. Het is als opnieuw thuiskomen: u heeft uw bestemming al bereikt.
Hij vond het niet grappig. Ik had hem net gewezen op een schijnbare tegenstrijdigheid in zijn verhaal, maar dat bleek niet de bedoeling. Hij herhaalde zijn argument, maar net iets luider en uitdagender. Het werd opeens een beetje kouder in de spreekkamer. Hier gingen we niet uitkomen met een deal, zoveel werd me duidelijk. Dat was jammer voor hem, maar hij wilde liever gelijk dan de opdracht, leek het.
Niet gelachen is niet gekocht. Zo vanzelfsprekend als het is, zo veel wordt er gezondigd tegen deze regel. Niets is zonder nadeel en aan alles kleven bezwaren. Volmaakt bestaat niet en elke klant weet dat. Verkopers die dat inzien, die lachen af en toe om zichzelf en om hun aanbod. Het haalt de spanning er van af en het maakt ze geloofwaardiger. Verkopers zij toch ook maar mensen?
Het kan best wat korter - Lessen leren van Twitter
Echte ondernemers zijn zeurpieten. Over de vlag die scheef hangt, over bladeren in de hal, over koffiekringen op het tapijt en over de website die nog steeds traag is. Echt over van alles kunnen ze blijven doorgaan en drammen. Ze drijven er hun medewerkers soms mee tot wanhoop, maar ja, dat kun je die niet kwalijk nemen. Die kijken niet zoals ondernemers kijken en die zien niet wat ondernemers zien.
Als het je eigen bedrijf is dan kijk je anders. Dan heb je voortdurend de bril op van de klant en de passant. Met die blik zie je dingen die anderen ontgaan, omdat zij niet ondernemers zijn. Kleine oneffenheden; krasjes, pluisjes, haperingen en slordigheidjes. “Ach, dat komt morgen wel”, denken die anderen. “Nee nu vandaag nog”, denkt de ondernemer.
Als ik ergens binnenkom zie ik direct of er een ondernemer in de zaak is. U ook?
Een van de leukste rubrieken op twitter is #durftevragen. Onder deze “hashtag” (label waarop je kunt zoeken) stellen twitteraars de meest uiteenlopende hulp- of adviesvragen aan elkaar. Ik ga niet eens proberen te illustreren wat er zoal gevraagd wordt. Dan moet u zich maar aanmelden. Echt alles is mogelijk.
Zo’n #vraagberichtje kan door andere twitteraars in luttele seconden vermenigvuldigd worden, in duizenvouden en meer. Waarmee de kans groot is dat iemand het antwoord heeft, of een advies, of hulp kan bieden.
Dat #durftevragen werkt, is te lezen aan de enthousiaste reacties van de vragers. Vaak al binnen minuten hebben ze een antwoord of een aanbod, of tien, of honderd.
IRL (in real life) zal het zo’n storm niet lopen. Maar dat wil niet zeggen dat u niet wat vaker een hulpvraag kunt stellen. De twittermens en de echte mens verschillen niet zoveel van elkaar 
. Beiden vinden niks leuker dan iemand anders even helpen. Ze kunnen het alleen niet aan hun water voelen, die anderen, dat u toevallig een brandende vraag heeft. U zult er dus mee op de proppen moeten komen. #Mensdurfeenswatvakergewoonietsaaneenandertevragen.
Loop heen! En dat mag u best letterlijk nemen. Als u niet uitkijkt, zit u de komende dagen weer uren aan uw stoel gekluisterd. Werken is tegenwoordig zitten; aan een bureau of aan een tafel. En van de ene naar de andere tafel gaat u ook al vaak zittend.
Wij zijn daar niet voor gebouwd, voor hele dagen zitten. Alles aan ons heeft beweging nodig, ons lijf, maar ook onze geest. Fysieke bewegelijkheid maakt de geest lenig. Ook dingen in gang zetten, lostrekken, voorstuwen of aanjagen gaat beter vanuit een actieve houding. Met achterover leunen gaat het niet vooruit met de geit.
Staand en lopend uw werk doen heeft nog een voordeel. Uw hele lijf is uw spreekbuis, in plaats van alleen het deel dat boven tafel uitsteekt. Het maakt uw boodschap krachtiger en beter te begrijpen voor anderen. Ze zullen aangestoken worden door uw energie en makkelijker meegaan in uw ritme. Een beetje beweging is goed voor de zaken.
Een ding had hij wél geleerd. Je moest niet maar een beetje blijven hangen in je stand op zo’n beurs. Daar hadden mensen ook een hekel aan, aan van die opdringerige standhouders. Nee, hij deed het anders, hij ging zelf aan de wandel, beetje contacten opdoen, beetje netwerken. Daar haalde je veel meer uit dan in je stand blijven lummelen.
Het werd heel stil in de hoek die hij gehuurd had voor zijn Zwitserse Handgereedschappen. Belangstellenden keken er even vragend om zich heen en liepen dan toch maar door. De keren dat we hem nog zagen die middag was het in andere stands, meestal met één hand in de nootjes en een glas in de andere. Een uur voor beurssluiting kwam hij het licht uitdoen in de stand en liep hij zijn folderrek omver. “Ik heb het wel gezien”, mompelde hij in het voorbijgaan. “Waardeloze beurs, maar je moet toch wat?”
Waar het over gaat?
Gepubliceerd op 12 november 2009 acquisitie , communicatie , verkoop Leave a Comment
Hij heeft het druk en daarom haar ingeschakeld voor zijn zaakjes. Het kan ook andersom zijn, maar dat zie je zelden. Zij moet zorgen, dat hij aan z’n werk toekomt en niet voortdurend wordt lastiggevallen door ongevraagd bezoek en gebel. Dat is haar rol en verantwoordelijkheid en die neemt ze serieus. Hij vertrouwt op haar.
Dus als u hem wilt spreken heeft u eerst met haar te maken. Ze is geen obstakel, maar uw toegangscontrole. U moet dus ook niet om haar heen proberen te komen, maar juist haar hulp inschakelen. Ze zal het prettig vinden om op haar waarde en betekenis te worden aangesproken en als u lief doet knijpt ze vaak nog een oogje toe ook.
Ze heet Mevrouw Maas, of zeg maar Hermine, ze is de baas van zijn agenda en ze wil best even een geschikt moment met u afspreken om hem te spreken te krijgen.
