Gisteren weer in mijn eentje de ritsfile bij Bunnik weggewerkt. Op de linkerbaan, snelheid aanpassend aan de anderen, de hele strook benuttend. Af en toe stapvoets, maar zorgen dat je zelf niet stil komt te staan en zie, in mijn kielzog kwam alles weer lekker op gang.
Het is het grote geheim van beweging in zaken: rigoreus ritsen. Vooropgaan en tegelijk het tempo van anderen in de gaten houden, ruimte maken en ruimte gebruiken, soms bijna sur place, maar nooit nooit nooit stilvallen. En je niet van de wijs laten brengen door wegafsnijders en middelvingeropstekers.
Veel managers gaan met tachtig langs de ritsfile waarin hun medewerkers staan. En als ze dan toch vol in de remmen moeten, dan staat iederéén stil.
Archief voor de categorie 'coaching'
Rigoreus ritsen
Gepubliceerd op 4 maart 2010 coaching , communicatie Leave a CommentTags: file, meebewegen, ritsen
Gedrag als handelswaar
Gepubliceerd op 15 februari 2010 coaching , communicatie , veranderen 1 Comment
Gedrag is te koop. Als we iemand voor ons karretje willen spannen, dan is geld een probaat middel om te bereiken wat we willen. Worst en stok, premies en boetes. Overheden en organisaties, ouders en instellingen, allemaal maken we gebruik van het mechanisme. Met de juiste beloning of bestraffing doet iedereen precies wat we willen. Toch? Was het maar zo eenvoudig.
Onderzoek bevestigt keer op keer wat iedereen weet. Boetes en premies resulteren maar deels in goed gedrag. Er zijn veel voorbeelden waar het juist tegengesteld is. Na de introductie van sancties nam het ongewenste gedrag alleen maar toe. Wat bleek? De straf werd geïnterpreteerd als een acceptabele kostprijs van een overtreding. En omgekeerd: de beloning voor gedragsverandering als een te lage prijs.
Belonen en bestraffen zijn de gereedschappen van de ge-economiseerde samenleving. Wat nut het mij dat ik doe wat u wilt? Wie vraagt moet betalen. Goed gedrag; als u er een prijsje op plakt wordt het handel.
De moraal van het verhaal? Met meer regels en handhaving gaan we onze wereld niet redden. Wel met het aanmoedigen van mensen op hun wil (en skill) om het goede te doen. Professor Barry Schwartz (“The Paradox of Choice”) hield er vrijdag een inspirerende lezing over aan de Universiteit van Utrecht. Zijn nieuwe boek is onderweg: “Practical Wisdom”.
Tegen en samen worden het nooit eens. Tegen ziet overal risico’s, bedreigingen en vijanden en wordt daar vechtlustig van als hond van de ketting. Samen ziet enkel synergie, mogelijkheden en vrienden en droomt een mooiere wereld bij elkaar.
Tegen en samen zijn verschillende manieren om naar de werkelijkheid te kijken. We kiezen voor een van beiden, vaak intuitief, op basis van wat we geleerd hebben en wat nodig is in de situatie. Soms Tegen, dan weer Samen. We hebben de keuze.
Voor sommigen is het moeilijker kiezen. Ze hebben hun houvast in het leven gevonden bij of het een of het ander en ze komen daar niet meer van los. Ze vechten altijd en Tegen iedereen en komen steeds meer alleen te staan. Of ze gaan zo op in Samen dat ze zichzelf tekort doen, inleveren en uiteindelijk kwijtraken. In beide gevallen worden ze een-zaam.
Het is goed om elkaar aan te moedigen om ook eens met andere ogen te kijken. Het is net als het afzetten van je bril; opeens is je wereld wazig. En misschien is dat wel dichter bij de werkelijkheid. Die is vaak niet zo scherp.
Wat de majesteit er van vindt is voor haar rekening. Maar de techniek en de middelen de schuld geven is natuurlijk het paard achter de wagen. De discussie moet gaan over de omgangsvormen in het openbare domein. Gedrag op internet is slechts een afspiegeling van gedrag op straat, aan de balie, in het lokaal, in de file, op het veld en op de afdeling. En afstandelijkheid en anonimiteit zijn overal.
Het internet is een wonder-middel. Het helpt mensen bij elkaar te brengen - virtueel én fysiek - als niets tevoren. Maar zoals elk gereedschap; in de handen van wie onbezonnen en onbekwaam is wordt het een wapen. Dat gold ook al voor het buskruit en de klauwhamer.
Verkeren op het internet is goedkoop en komt zonder gebruiksaanwijzing. We zullen het elkaar opnieuw moeten leren. Omgaan met de ander, zowel mét als zonder non-verbale ondersteuning. Maar vooral omgaan met onszelf, met onze gedachten, onze gevoelens en onze impulsen, voordat we op de zend-knop drukken. Laten we van ons virtuele verkeren één grote Nationale Workshop maken van een jaar of wat, met veel good practise en met liefdevolle feedback. Het echte leven wordt er ook leuker van.
Soms werkt het niet. Helemaal niet. Niks niet. De bordjes vallen waar je bij staat. Scherven aan alle kanten. De rest van de dag is te kort om alles te kunnen repareren. Hij is te lang voor wat nog meer kapot kan gaan. Daar hoef je ook niks voor te doen, flow versterkt zichzelf. Ook negatieve flow.
Over positieve flow is genoeg geschreven, over negatieve lees je niks. Bij google 13 hits, (over deltameters en watermeters en ultrasoontechniek). Maar wat is wijsheid?
Vechten, vluchten, verstijven? Accepteren, incasseren, afweren, negeren? Heel Zen is: loslaten, afhaken, stilvallen en uitblazen. Verzet je niet tegen de wind en laat je meevoeren tot ze je ergens neerlegt. Nergens is het stiller dan in het oog van de storm.
VIP’s
Gepubliceerd op 14 oktober 2009 coaching , leiderschap , organiseren Leave a CommentTags: inwerken
Ze was binnengehaald als een belofte, maar nu zat ze tegenover me “en er zo doorheen, dat het niet leuk meer was.” Zeven maanden in haar nieuwe baan en murw van de dichte deuren. “Ze weten hier maar één manier van hoe het moet en ze luisteren wel naar je ideeën, maar ze doen er vervolgens nada mee. En nu ben ik opeens lastig en eigenwijs en heb me niet goed aangepast. Misschien moet ik nog maar eens naar de bedrijfstraining? Ja daar zit ik dus helemaal niet op te wachten.”
Geselecteerd op ambitie en gehaald voor de frisse blik. De ene helft van Nederland pikt de talenten weg bij de andere helft en presenteert ze als jonge professionals; nieuwe energie, scherp van geest, positief kritisch en zo meer. Vervolgens gaan ze de mallemolen in, om gekneed en gevormd te worden en te leren “hoe het hier gaat.” Afgebrand voor je dertigste, hoe zou het toch komen?
Laten we één ding afspreken: de eerste zes maanden krijgen ze een VIP-pas. Overal toegang, alles bespreekbaar, geen heilige huisjes en geen ja-maar-dit-of-dat. Aanpassen doen ze vanzelf, dat hoeft u niet aan te jagen. Ze komen van de andere kant van de heuvel, daar waar het gras inderdaad groener is, geef de ruimte aan hun frisse blik, luister en huiver. Geniet van het moment, het duurt maar zo kort.
Nu we het toch over trainen hebben. Wat toppers onderscheidt van de middelmaat is hun bereidheid tot falen. Dat klinkt wat lastig voor mensen die “het winnen tussen de oren moeten hebben”. Maar het is waar; ga maar eens kijken bij de training van bijvoorbeeld hoogspringers. Bij de top van de wereld horen en toch negen van de tien keer tegen de lat lopen. Alleen wie daar tegen kan, die komt verder. Winnen is ook kunnen verliezen.
In zakelijke trainingen ontbreekt dat er nogal eens aan. Juist degenen die zichzelf tot de besten rekenen, vinden het vaak lastig om droog te oefenen, fouten te maken en feedback te krijgen. De echte toppers zijn dan ook de gretigen, de trainingsbeesten. Inspiratie en transpiratie, weet u wel?
Ook altijd gedacht dat feedback gaat over de ander? Over hem of haar en wat u vindt van ge- en misdragingen? Dat die ander centraal staat in uw terugkoppelen-van en uw aanspreken-op? Jammer, want feedback gaat maar een klein beetje over die ander, voor het merendeel gaat het namelijk over uzelf. Als het goed is.
Goeie feedback is in de eerste plaats van uzelf. Het is uw waarneming, uw gevoel daarbij en uw wens hoe u zich zou willen voelen. Feedback is een cadeautje voor de ander en het is aan hem of haar, om het al dan niet van u aan te nemen, uit te pakken en te gebruiken. Goeie feedback heeft de belofte van iets moois in zich.
Succesvolle feedback is die welke gebruikt wordt. Het is aan u om het spannend en uitnodigend te maken. En dan is de ander aan de beurt. Meer kunt u er niet aan doen. Echt niet.
Over duidelijkheid bestaat een hardnekkig misverstand. Veel mensen denken dat voor veel duidelijkheid veel woorden nodig zijn. Als ze al Ja of Nee zeggen, vullen ze dat direct aan aan met een betoog of lichten het nog even verder toe met behulp van een illustratie. Maar elk woord dat ze gebruiken is per definitie minder duidelijk dan het originele Ja of Nee. En biedt de ander dus kans om te gaan twijfelen aan de boodschap, of om het op te pikken als een uitnodiging voor discussie.
Duidelijker dan Ja of Nee bestaat niet. Laat het daar dan ook bij. Wie zijn punt wil maken moet hoorbaar een punt zetten.
Zelf
Gepubliceerd op 14 oktober 2008 coaching , communicatie , leiderschap , ondernemen , strategie Leave a CommentTags: sturing, zelfsturing
Ze hadden het min of meer uitgevonden, zeiden ze; zelfsturende teams. Immers: een lekker platte organisatie, veel uitvoerend werk en dus vooral doeners in dienst. Want: veel vaste klanten, geen concurrentie en weinig vernieuwing. Leiding geven was vooral het rooster samenstellen en het verzuim beheersen. Kwaliteit en efficiency waren pakkie-an van de medewerkers. De werkvloer kende het werk toch het best? En waarom zou het anders moeten?
Toen kwam de markt en kregen klanten de keus. Met druk op de prijs en dus op de kosten. De directie voelde het als eerste: harder, beter, sneller; opeens moest alles anders. Iemand moest het aan ze gaan uitleggen, aan de teams, maar wie? Daar werden neuzen gestoten. Hoezo efficiënter, klantvriendelijker, professioneler? Wie bepaalde hier wat en waarom en wanneer en voor wie? De teams werden verdedingingslinies van belangen en behoudzucht. ”Uitdagende functie voor enthousiaste manager” werd geadverteerd.
Het zelfsturende team is een politiek correcte illusie. Wie sturing aan teams overlaat krijgt vergaderingen en compromissen in plaats van productie en keuzes. Wat teams echt nodig hebben, dat zijn managers met ballen. Leiders die de richting bepalen, de norm stellen en hun nek uitsteken. M/V
