Het gaat hier fantastisch

wimaalbers — Thu, 29 Jul 2010 09:05:39 +0000

Wie wil er beginnen? Wie heeft het lef, steekt zijn neus uit, zijn kop boven het maaiveld? Wie heeft er lak? Aan de omstandigheden, de crisis, de recessie? Wie gaat er tegen de stroom in, steekt het vuurtje aan van de ommekeer? Iemand zal het moeten doen, anders komen we nooit uit het dal.
Als er iets duidelijk is geworden, is het wel dat de economische conjunctuur tussen de oren zit. Het vertrouwen van consumenten en bedrijven is als de slang en zijn eigen staart. Negatief maakt negatiever. En het was niet rooskleurig de laatste jaren. Zelden zijn we zo eerlijk geweest tegen elkaar, als ondernemers. Maar dat moet nu maar eens over zijn.
Er is maar één manier om er uit te komen – met z’n allen – en dat is het weer een beetje mooier maken dan het is. Deden we al die jaren van hoogconjunctuur toch ook? En toen ging het als een speer. “Hoe gaat het met je?” “Prima, prima, prima, het is hard werken vandaag maar de vooruitzichten zijn prachtig.” “En bij jou?” “Ik mag ook niet klagen, ik voorzie een voortreffelijk tweede halfjaar.”
We zullen onszelf uit het moeras moeten tillen – aan onze eigen haren – zoals de baron van Münchhaussen. En iemand moet ermee beginnen. Zal ik het maar doen dan?

Het kan dieper

wimaalbers — Wed, 28 Jul 2010 05:43:33 +0000

Henk was geen MT-materiaal. Hij functioneerde gewoon niet op dat niveau. Er gingen sessies voorbij, dat hij niet of nauwelijks iets zei. Als hem iets gevraagd werd ,stond hij regelmatig met zijn mond vol tanden. Niet geschikt voor het managementteam. Vond de baas.
Henk zelf begreep het wel. Hij had inderdaad moeite met het MT. De anderen wedijverden met elkaar in opportunisme en ondoordachtheid. De vergaderingen waren wedstrijdjes in onderbreken, overstemmen en oordelen. Beslissingen werden doorgedrukt, herzien, teruggedraaid en dan weer uitgesteld. Zelf was hij meer van eerst denken, dan doen. Iets meer daarvan zou de zaak geen kwaad doen. Dacht Henk.
De dominante communicatiestijl van deze tijd is dominant. Wie in prime time een keer ademhaalt voor hij antwoordt, die heeft geen mening. Gebekt en associatief doen het beter aan de tafels op tv en op kantoor.
Wanneer heb jij voor het laatst iemand diep zien nadenken? Vergis je niet.

Ook jij kunt je verhaal 3D maken

wimaalbers — Tue, 27 Jul 2010 05:20:43 +0000

Je wilt mijn aandacht? Mijn meedenken? Misschien wil je wel dat ik iets voor je ga dóen. Dat ik me ga inzetten voor je idee, je plan of je project. Praat erover in 3D en goede kans dat je me mee krijgt.
Driedimensionaal beeld en geluid doet dingen met mensen. “Alsof je in het verhaal zit; je wordt opgenomen en meegezogen.” Je hoort aan mensen, hoe het ze betoverde. Verbeeld jezelf eens, dat je jouw verhalen ook 3D zou kunnen maken. De mensen zouden aan je lippen hangen.
Oké, dus je wilt mij betoveren? Om te beginnen zul je beelden bij me moeten oproepen. Dat doe je met voorbeelden, metaforen en vergelijkingen. Soms komen die spontaan bij je op, soms moet je daarover nadenken. Er is niks mis met het voorbereiden van je beeldenverhaal. Je wilt toch iets bereiken? Wees je eigen fotograaf, schilder, ontwerper. Stel je portfolio samen en sleep het overal mee naar toe.
Je verhaal 3D maken is dan eenvoudig. Schilder ze me maar voor : je Dromen, je Doelen en je Daden. Stal je beelden voor me uit: jouw hemel op aarde, in ruwe penseelstreken. En laat me zien wat je volgende tussenstop is op weg daar naartoe, met de exacte coördinaten. En tenslotte: doe ze me voor, de dingen die je gaat doen om daar te komen. Ik zie het al voor me.
Het is niet moeilijk om mensen over de streep te krijgen. Neem ze mee. In 3D.

Twitter; waarom je er niet aan moet beginnen

wimaalbers — Mon, 26 Jul 2010 08:30:37 +0000

Sociale netwerken, waarom zou je? Sterker nog, hou goed rekening met de risico’s.
Ten eerste: Je leert nieuwe mensen kennen, die heel andere dingen doen dan jij, daarover schrijven en bijeenkomsten organiseren. Voor je het weet ga je ergens op in, ontmoet je ze in het echt en sta je mee te praten over zaken waar je geen benul van had. Als je niet een beetje uitkijkt, wordt je er nog wijzer van.
Vervolgens: Iedereen stelt er maar vragen over van alles. Dingen die je niks interesseren, net zo goed als zaken waar je wél verstand van hebt. Het is dan nog behoorlijk oppassen, om niet verleid te worden om antwoord te geven. Er hoeft echt niet zoveel te gebeuren of ze gaan je zien als een expert. Dan krijg je nog meer vragen en is het einde zoek.
Nog zoiets: Je wordt er gedwongen om weinig woorden te gebruiken. Je raakt er aan gewend om heel nauwkeurig te formuleren. Het risico bestaat dat je op den duur steeds minder moeite hebt, om met overtuiging uit te leggen wat je doet en wat je wilt. Dat beperkt zich niet tot twitter en andere sociale media, dat gaat in je genen zitten en in je gedrag. Grote kans dat mensen het aan je gaan merken.
En dan is er nog het gevaar dat je het leuk gaat vinden, dat twitter. Dat je er een vriendenkring bij krijgt, waarmee je ook over andere dingen dan je werk van gedachten wisselt. Waardoor je – ook op het internet – saamhorigheid en verbinding ervaart. Ook dat is een reëel risico, om vooraf goed rekening mee te houden.

Word ook graffiti-artiest

wimaalbers — Fri, 23 Jul 2010 05:08:47 +0000

Kijk eens om u heen. Wat hangt er zoal aan de muren rond uw werkplek? Tekeningen van de kinderen? Vakantiefoto’s? Kantoorkunst, geërfd van uw voorganger? Allemaal leuk en aardig, maar is er iemand die er naar kijkt, laat staan er wijzer van wordt? Tijd voor een witbord, lijkt me.
Maar ook de meeste whiteboards worden niet of nauwelijks gebruikt. Kantoorwerk is vooral praatwerk en weinig plaatwerk. Gemiste kans als het gaat om dingen tussen de oren te krijgen. Waarom niet de operationele prioriteiten, grootste offertes, kwaliteits-top-tien of een slogan-van-de-week op het whiteboard achter u? Ik ken een financieel directeur die bekend stond als de graffiti-artiest van de zaak. Zijn favoriet? “Rendement in de tent”.

HSP, wie is het niet?

wimaalbers — Thu, 22 Jul 2010 03:33:19 +0000

Van het meeste geschrijf over hooggevoeligheid krijg ik in hoge mate de kriebels. Hoogsensitiviteit is in de mode en als je niet een HSP (hoogsensitief persoon) bent, dan ben je geen nieuwetijdskind en heb je geen rijk innerlijk gevoelsleven. Een beetje HSP is creatief, spiritueel, holistisch en erg afgestemd op de gevoelens van anderen. Vaak ook nogal kwetsbaar en een beetje onbegrepen. Vroeger zeiden we “een gevoelsmens”, maar dat is in deze tijd niet bijzonder genoeg meer.
Een op de vijf van ons is HSP volgens de boeken en in een bedrijf of organisatie lijkt me dat een mooie verhouding. Maar als je ons de vingers laat opsteken blijken we met veel meer te zijn. Bij één op de drie moet u zich als manager toch zorgen gaan maken. Voor het werk is het goed als de meerderheid een laagje eelt op de ziel heeft.

Hoe val je snel door de mand?

wimaalbers — Wed, 21 Jul 2010 06:34:35 +0000

Je hebt geen benul. Je kletst maar wat. Je doet alsof, maar je weet niet waar je het over hebt. Ik hoor het meteen, want ik weet wél van de hoed en de rand. Laat maar, dan kunnen we over iets anders beginnen.
Ik heb klanten die paardrijden, zeezeilen, druiven kweken en glas in lood zetten. Ik praat er nooit over met ze. Er zijn vliegtuispotters bij en diepzeeduikers, hobbymolenaars en wijnkenners. Het komt nooit aan de orde.
We spreken natuurlijk wel met elkaar, maar alleen over dingen die we gemeen hebben. Die zijn er genoeg en dat praat veel lekkerder.
Het is een populair misverstand, dat je relaties ontwikkelt door met de ander over diens hobbies te praten. Dat je goed om je heen moet kijken en beginnen over die golfstick in de hoek of dat zeilschip op die foto. Je valt door de mand, binnen een oogwenk. En de rest kun je schudden.
Laat het allemaal maar voor wat het is. Praat alleen over datgene wat jullie wel met elkaar verbindt. In het begin is dat weinig. Het is wat je ziet, wat je voelt en wat je hoort, jij en ik, hier en nu. Maar dan groeit het ook snel.

Zo voert u een strak gesprek

wimaalbers — Tue, 20 Jul 2010 05:09:51 +0000

Als we ons huis zouden schilderen op de manier waarop we onze zakelijke gesprekken voeren, dan werd het villa kakelbont. Een paar streken over het dak, een lik op de voordeur en dan opeens het balkon. Daarna twee kozijnen en weer verder met de voordeur, tot we zomaar zin krijgen in de garage en en-passant een stuk van de schutting meenemen. Verbaasde buren en vreemde blikken.
Iets meer plan en structuur kan geen kwaad, in onze gesprekken net zo goed als in het klussen aan huis. Vooraf stil staan bij doel, aanpak, tijdplanning en procesbewaking; het is onontbeerlijk als je iets wilt bereiken of afmaken. Zorgen dat alles aan de beurt komt, in de juiste volgorde en met een goede hantering van de kwast. Een geslaagd gesprek is een strak gesprek, zonder kale plekken en nadruipers.

Laat los, dat papier en die pen

wimaalbers — Mon, 19 Jul 2010 05:34:49 +0000

Om een verkeerde indruk te vermijden leg ik het meestal maar even uit: Terwijl ik een gesprek voer schrijf ik niet of nauwelijks. Ik heb er de tijd tijd niet voor. Of eigenlijk: ik doe liever iets anders.
Wie schrijft die blijft, schrijft men. Ik zou wel willen, maar ik kan het niet, luisteren en schrijven tegelijk. Zodra ik ga pennen, zie ik niet meer wat er gezegd wordt. Ik hoor het nog wel, maar de rest ontgaat me. En die rest wil ik niet missen.
Ik los het anders op. Direct na afloop van elk gesprek vind ik wel een paar minuten om tegen mijn voice recorder aan te praten. Een live verslag van wat zojuist gepasseerd is, gestructureerd, met inkleuring, met de hoofdlijnen én de bijzaken. Het leuke is: mijn herinnering is preciezer en completer dankzij mijn gesproken archief. En ik hoef ook niet meer te puzzelen op mijn eigen handschrift.
Laat los, dat papier en die pen. Luister met je oren en met ogen. Als je bewust vertrouwen geeft aan je geheugen, dan gaat het opeens heel erg zijn best voor je doen.

Voorkom de sleet in je klantrelaties

wimaalbers — Thu, 15 Jul 2010 06:18:19 +0000

Laat jezelf geen zand in de ogen strooien. Klanttevredenheid is ook niet alles. Je mag best blij zijn met een dikke zeven, maar dat zegt nog niet dat je tevreden klanten daadwerkelijk terug zullen komen. Er is onderzoek genoeg waaruit blijkt dat ze net zo makkelijk naar de buurman gaan. Klanttevredenheid is je minimale vereiste. Wat je wilt is klantenthousiasme.
Het is het gevaar van elke relatie: de sleet. We denken elkaar goed te kennen, we gaan elkaar voorspellen, we kijken niet echt meer en we verwachten geen nieuwe dingen meer van elkaar. De relatie kan prima zijn, en er is van twee kanten tevredenheid. Tot we een keer ergens een deur open doen en geraakt en verrast worden door een frisse blik, een ander geluid, een nieuw gevoel. En opeens zijn we iets minder tevreden met het oude.
Klanten willen niet gewoon tevreden zijn, ze willen geboeid, vermaakt en verrast worden. Ook als u niet de Efteling bent; uw zaak is uw theater, uw show, uw publiek, leg de lat maar wat hoger.