|
|
 Leuke stukjes wel. Maar wat doet ie nou precies? Ik hoor je het denken (het zeggen doe je trouwens ook wel eens). Dat schrijnt een beetje, want duidelijk is juist mijn ding en focus mijn fatwa: “Doe waar je goed in bent en doe alleen dat.”
Ja ja, als het ergens lekt is het wel bij de loodgieter.
Meestal klets ik me er wel uit. Dat ik het niet te benauwd wil maken, een beetje breed houden, lekker gevarieerd. Ondertussen denk ik $@#T!!, misschien moet het toch strakker.
Ik zal er nog eens over nadenken. Ondertussen moet je het maar doen met een interim-antwoord: Jij wilt beweging in de zaak en ik zorg er voor.
 Terug van vakantie en laten we gelijk maar de puntjes weer op de i zetten. Communicatie is toch van de grote lijnen én van de vierkante millimeter? Zoals het woordje zodat. Klein en onopvallend, onbegrepen en onderschat.
Telkens als we uitleggen wat we doen en waarom we dingen doen dreigt er een valkuil. Voor we het weten slaan we hele stukken over. Stukken die voor ons vanzelfsprekend zijn, maar voor anderen helemaal niet. Pas veel later merken we dat ze iets gemist hebben, dat we elkaar zijn kwijt geraakt. Als losgeraakte treinstellen: de koppeling was defect. We moeten ze terug gaan ophalen.
Zodat is het koppelwoord. Zodat gaat over het waarom en het resultaat. Zodat leidt naar antwoorden die vragen voorkomen. Gebruik het veelvuldig, je wordt er duidelijker en overtuigender van. Zodat dat je verhaaltreintjes vaker heel blijven.
 Dankzij het internet hoef je nooit zonder te zitten. Overal zijn blogs met nuttige tips, met ogenopeners en ideeënopfrissers, voor een hart onder de zakelijke riem. Zo wijs ik je met plezier op de “concurrentie”. Die heeft ook goede waar en met 1 klik ben je daar. Bij Stopkracht van Viktor Cijs bijvoorbeeld, voor dagelijks snoepgoed voor het oog. Bij Taaldokter Joost Swanborn, die dingen leest waarbij… nou ja…, lees zelf maar. Bij Remco en Lodewijk met hun Inspiratiekamer, bij wildeplannenmaker Ad Aerts en bij de Zichtbare Zaken van Huub Koch. Zo lees je nog eens wat anders ook.
 Vijf van de tien vertellen thuis dat het een goede bijeenkomst was. En dat ze interessante mensen zijn tegengekomen. Het is dan al laat, dus snel naar bed en morgen weer volop aan de gang. Wel onthouden om die visitekaartjes nog eens in het mapje te doen.
Drie van de tien zijn iets later thuis. Zij hebben op de parkeerplaats nog even verder gepraat. Ze kunnen de slaap niet goed vatten, want in hun hoofd spoken de ideeën. Het zou toch wel fantastisch zijn om bij al die organisaties aan tafel te komen. Morgen wel snel toevoegen op Linkedin en even een brochure sturen.
Twee van de tien maken thuis snel een paar notities en laten het dan even rusten. De volgende morgen leggen ze de kaartjes opzij, met uitzondering van één of twee. Het duurt een paar dagen, maar dan opeens valt ze iets te binnen. Het telefoontje dat ze dan plegen, gaat ongeveer zo: “Ik herinner me waar we het toen over gehad hebben en dat je me vertelde waar je naar op zoek was. Nou moest ik opeens ergens aan denken en misschien heb je daar iets aan.”
Twee op de tien. Geen slecht rendement!
 Heb jij ze ook? Stemmetjes in je hoofd. Maak je niet meteen zorgen; het hoeft niet ziekelijk te zijn. Iedereen heeft wel een paar van die stemmetjes, fluisterend op de achtergrond. De meeste tijd is er niks aan de hand. Het wordt pas lastig wanneer je stemmetjes stoorzenders worden. Laten we het even doornemen.
Je weet wat je wilt en je doet wat je moet. Meestal? Soms? Of vaak ook juist niet? Hoe duidelijk je ook bent voor jezelf, er zijn altijd stemmetjes die je van de wijs proberen te brengen. Ze fluisteren bekende dingen, zoals “Ik kan het niet”, “Ik hoor er niet bij”, “Ik ben niet goed genoeg” en meer van dat fraais. En die stemmetjes worden stoorzenders, zodra ze je weten af te houden van je bétere bedoelingen.
Je kunt het gevecht met ze aangaan, maar dat zul je nooit winnen. Die stemmetjes horen bij jou, zoals de steel bij de bloem en de berg bij de beek. Ooit waren nuttig. Er was een tijd dat je er handig gebruik van gemaakt hebt. Maar ze zijn té vertrouwd met je geworden, zoals té luidruchtige logées.
Ken je stemmetjes en hou van ze. Geef ze voldoende aandacht, maar wijs ze hun plek. En laat ze zwijgen op de momenten dat je de stem van je hart wilt volgen. Laat ze geen stoorzenders zijn.
 Leuk geprobeerd, maar het heeft geen zin; advocaat van de duivel spelen. Het is een kunstje uit de theorie van samenwerken en besluitvorming, dat het goed doet in trainingen over teamwork. Je ziet het dan ook vaak in vergaderingen. Zodra we het heel erg met elkaar eens zijn, gaat iemand voor de vorm tegensputteren. We maken onszelf wijs dat het nuttig is, zo’n toneelstukje. Een beetje testen hoe stevig het idee of de conclusie is. Laat maar. Het is niet echt en we trappen er zelf in.
Onderzoek leert dat tegengas écht moet zijn, wil het effect hebben. Gemeend boos of ontevreden zijn is stukken overtuigender dan doen alsof. Lastiger voor het groepsdenken, dat wel, maar dat wilden we toch juist? Jammer dat we geneigd zijn om serieuze dwarsliggers er maar uit te werken.
Een leider die goede besluiten wil, zorgt dat het een beetje spannend is rond de tafel. Laat het af en toe maar knetteren.
 Ik heb met je te doen. Wat moet het druk zijn in je hoofd. Wat moet daar veel gebeuren en allemaal tegelijk. Misschien moet je even een paar dingen uitzetten voor we verder praten.
Je vraagt me door over mijn werk en na vijf minuten merk ik dat je niet naar mijn verhaal hebt geluisterd. Je interviewt me over mijn boek, maar je hebt je antwoorden al klaar. We stellen ons aan elkaar voor, maar mijn naam heb je niet gehoord. Er zijn ook zoveel mensen en misschien zijn die wel interessanter. Je wilt wel met me praten, maar tegelijk ook je glas bijvullen, zien wie er binnenkomt en meeluisteren naar het gesprek naast ons. Ondertussen check je je mail, want er kan nieuws zijn. Je kijkt op je horloge, want de tijd vliegt.
Als ik ergens een antenne voor heb dan is het voor nep-aandacht. Vergelijk nep-aandacht maar met een slechte internetverbinding. Je zendt, maar er gebeurt niks. Ik wacht, maar er komt niks tot stand. Of heel moeizaam. Misschien moeten we even herstarten, een paar windows sluiten. Niet alles tegelijk open hebben staan. Een sterkere verbinding maken.
 Doe het niet. Begin er niet aan, is mijn advies. Als je niks te zeggen hebt, schrijf het dan ook niet op. Verspil je tijd er niet aan en val mij er niet mee lastig. Maar als je wel een punt hebt om te maken, wees dan zuinig met woorden. Overdaad schaadt.
Schrijven is niet lastig. Het is het denken dat er aan vooraf gaat, dat het moeilijkst is. Over woorden hoef je jezelf niet druk te maken. Die zijn er meer dan genoeg. Het zijn de punten die schaars zijn. Dus denk goed na over welk punt je wilt maken en waar je punten gaat zetten. Voor je het weet sneeuwen ze onder. Onder de woorden. Je punten.
Schrijven is in de eerste plaats denken. Jezelf vragen stellen. Over een kwestie, over een oplossing die niet werkt en over jouw antwoord om er wel uit te komen. Waarom maak je jezelf ergens druk over? Wat zie je gebeuren waar je professionele haren van overeind gaan staan. En hoe kan het beter, slimmer, goedkoper en sneller? Zodra je dat weet komen de woorden vanzelf. Net als de punten.
Als je het toch doet – schrijven – doe het dan om mij wijzer te maken. Schrijf zo dat ik van je kan leren. Want dat is wat ik graag wil lezen.
 Op donderdag is er altijd afdelingsoverleg. Op de andere dagen roepen we de dingen elkaar gewoon toe over de gang, maar één keer per week gaan we er voor zitten. Rond negenen vraagt de chef of er al een agenda is, waarna we een kwartiertje besteden aan het opschrijven van wat ons te binnen schiet.
Het overleg houdt in, dat iemand van ons één voor één de punten van de agenda opleest, waarna de chef zegt wat er moet gebeuren en wanneer het klaar moet zijn. Wij schrijven dat allemaal op in een kladblok, maar we maken er geen verslag van, omdat alles toch altijd anders loopt en dat werkt ontmoedigend op den duur.
Als de chef op zijn praatstoel zit, vertelt hij verhalen die we allemaal al heel vaak gehoord hebben en dan behandelen we niet zoveel punten.
De chef heeft van heel veel dingen verstand, wat erg handig is. Als je iets niet weet, vertelt hij je heel precies hoe je het moet doen en als je het dan nóg niet snapt, dan doet hij het wel zelf. Na het afdelingsoverleg heeft hij het altijd veel drukker dan er voor, dus laten we de rest van de cake maar bij hem op tafel staan.
Het afdelingsoverleg is heel belangrijk voor ons. Zonder dat zouden we echt omkomen in het werk.
 Er wordt vandaag weer veel flauwekul verkondigd. Het zoemt ervan, in de conferentieoorden en trainingscentra van Nederland. De boodschap luidt: elke klant is uniek. Heel commercieel correct, maar ammelaars wat mij betreft. Het is juist tegengesteld: waar je ook komt, het is overal hetzélfde verhaal. Maak daar dan ook gebruik van, voor commercieel effect.
Een beetje ondernemer begrijpt zijn klant al, nog voor die een mond open doet. Het is namelijk het eerste wat je moet doen, als je jezelf een beetje scherp wilt neerzetten in de markt: weten waarmee je klanten omhoogzitten (of tenminste negen van de tien). En dat moet je zo kunnen verwoorden, dat de ander er een warm gevoel van krijgt. Het zorgt voor herkenning en besef van lotgenoten, voor de suggestie van werkende oplossingen en van tevreden opdrachtgevers. Het verhaal van mijn klanten is puntje puntje puntje en ik kan me voorstellen dat bij u ook zoiets speelt. Maar misschien bent u wel net die een op de tien… Vertelt u eens…..
|
|
Leuke stukjes wel. Maar wat doet ie nou precies? Ik hoor je het denken (het zeggen doe je trouwens ook wel eens). Dat schrijnt een beetje, want duidelijk is juist mijn ding en focus mijn fatwa: “Doe waar je goed in bent en doe alleen dat.”
Laatste reacties